Elke dag weer een strijd.

Elke dag word ik geconfronteerd met de pijn. Elke dag is weer een strijd, een gevecht om mij niet over te geven aan de gedachtes in mijn hoofd. 'Je bent niks waard', 'niemand geeft om je', 'je hebt niemand' en 'het is beter als je er niet meer bent'. Continu tegen deze gedachtes en eigenlijk mijn gevoel ingaan is slopend. Ik heb geen energie, nergens zin in, huil alleen maar en heb mensen nodig om mij op te beuren. Toch moet je je depressie zelf verslaan en gewoon niet opgeven. Ik geef niet op vanwege de mensen om mij heen. Alles zegt in mij, ze zouden blij zijn als ik er niet meer ben. Maar dan ga ik kritisch denken, wat ik geleerd heb van mijn pyscholoog. Natuurlijk zou iedereen kapot zijn als ik er niet meer ben en dit houdt mij op de been. Dit zorgt ervoor dat ik blijf vechten, want ik ben geen opgever.  Iedereen wil ook graag helpen, maar niemand weet wat te doen. Logisch toch? Ik hoop op begrip, wat ik niet kan krijgen. Want niemand weet hoe erg een depressie is tot je het zelf meemaakt. Ik vraag te veel van mensen, gedraag mij als een totaal ander persoon en doe andere mensen pijn met de dingen die ik zeg. Hiervoor voel ik mij erg schuldig, maar eigenlijk heb ik geen schuld. De dingen die ik namelijk doe, doe ik niet als mijzelf. Dat doet mijn ziekte. Maar het lastige is dat mensen dit niet begrijpen of hier niet mee om kunnen gaan en dus duw ik ze weg. Een depressie is iets wat niet te beschrijven is, het gevoel is erger dan je ooit zou kunnen voorstellen. Toch haal ik ook kracht uit de mensen die dit ook meemaken en beter worden. Ooit word ik beter. Maar wanneer? Dit is iets wat frustreert, want ik kan niet genieten van mijn leven op deze manier. Ik probeer te genieten van alle mensen om mij heen, feestjes en gezelligheid. Dit doe ik totaal niet, ik wil alleen maar weg. Drie mensen om mij heen is al te druk, de dag erna ben ik kapot.  Ondanks alle ellende blijf ik zo hard vechten, want mijn leven is nooit makkelijk geweest. Denken aan de kleine positieve dingen in het leven houden mij nog vast, net als de gedachte dat iedereen wil helpen en dus blijkbaar wel om mij geeft. Complimenten laten mij ook veel beter voelen, bv. 'je bent een prachtig persoon' en 'ik ben trots op je'. Durfde ik dit maar tegen mijn vrienden te zeggen, helaas durf ik dat niet. Ik zit helemaal vast, maar ooit versla ik mijn depressie. Ooit word ik beter en zal ik weer licht zien, mezelf weer zijn en een warm gevoel hebben in plaats van die constante leegte. Ik kom hier sterker uit dan dat ik al was.

Meer ervaringsverhalen